Orhan Gökdemir/habercem.com.tr yazısına yapılan yorumlar
http://www.diyarbakiradd.org/orhan-gokdemirhabercemcomtr/
ADD DİYARBAKIR ŞUBESİ: "Vatan Sevgisinden Kaynaklanan Fedâkarlık Duygusu Dejenere İnsanlara Gülünç Gelir"Mon, 21 May 2012 11:02:00 +0000http://wordpress.org/?v=2.7.1hourly1fatma gürman tarafından
http://www.diyarbakiradd.org/orhan-gokdemirhabercemcomtr/comment-page-1/#comment-3846
fatma gürmanFri, 20 Aug 2010 09:39:50 +0000http://www.diyarbakiradd.org/?p=1147#comment-3846ben bu yazıyı ilk defa bugün okuyorum.20.ağustos.2010 yazıyoruz.üstümüze gelen karanliğı ne yapacağız sorusuna ben şöyle cavap vermek istiyorum. karanlık sizi hangi pozisyonda,hangi koordinatlarda hangi fiziki ve ruhi durumda hangi yaşta yakalamışsa yapacaklarınız ona göre değişir.doğu toplumlarında çoğunlukla karanlık ve uzun gecelerde eğer başınızın üstünde bir dam varsa ve erzak deponuz doluysa,yakacak tedarikiniz tamamsa masallar anlatılır.anılar tazelenir,geçmiş güzel günler varsa yad edilir.ölmüşler konuşulur...uzun uzun uyunur,bol bol rüya görülür,çiftleşilir mümkünse.sokakta yakalanmışsanız karanlığa,düz yolda iseniz sürüne sürüne sığınacak bir kovuk ararsınız,bulursanız sığınır,beklersiniz.merdivenli bir yerde,yokuş tepe bir arazide iseniz,olduğunuz yerde kıpırdamadan oturur beklersiniz..denizde iseniz.akıntıya bırakırsınız kendinizi.uçar halde iseniz çakılmanız mukadderdir.istatistiki tecrübelere göre er veya geç karanlijk yerini aydınlığa bırakıyor...karanlıktan arta kalan ne varsa insanlar onunla yaşamayı sürdürüyorlar bir şekilde.mükemmel diye birşey yok.anlam diye birşey yok.amaç yok,fail yok,gerçek yok...bir devr-i daimdir sürüp gidiyor,geceler gündüzleri,gündüzler geceleri,doğumlar ölümleri ölümler doğumları takip edip gidiyor...en karanlık gece diye insanlığın hatırladığı bir gece var.bir auschwitz gecesi.öyle bir geceymiş ki ölmeyip sağ çıkanlar vede o gecenin şafağında o mahalli gözleriyle görenlerden bazıları artık allah bir daha insanların yüzüne bakamaz demişler,ama bakıyor hala ve bazılarına yine yürü ya kulum diyor onlar da yürüyorlar...bazıları artık bir daha hiçbir dilde hele hele almancada şiir yazılamaz demişler...yazılıyor hemde şakır şakır...hayat böyle birşey,kendine gem vurmaya kalkan herşeyi her fikri ezip,yıkıp geçiyor ve yoluna gidiyor.ben yaşlı,hasta bir insanım.kendim için beklentilerim 3 gün yatak 4. gün toprak ile kısıtlıdır.önümüzde yayılan geceden sağ çıkma ihtimalim yok denecek kadar azdır.bu gecenin kenarında durmuş ve üstlerine gelen karanlığı dehşetle izleyen ve onu atlatma ihtimali yüksek olanlara aziz paul'un şu cümlesini hatırlatmak isterim;"bilinmezlerle dolu görünen bu karanlık camın ardında inancın yanında umut ve aşk da vardır ve içlerinde en güçlü olan aşk'dır"...bana en büyük destek veren cümlelerin başında geliyor bu cümle...inancınızı kaybedebilirsiniz umudunuzu kaybedebilirsiniz çünkü bunlar kazanılan,üretilen,türetilen ve tüketilen şeylerdir kaybedilebilirler de...varsalar iyi olur ama yoksalar yok olmazsınız ama aşk eğer bunu bir kere içinizde hissetmiş iseniz bitti...artık o sizi hiç terketmez,siz ondan vazgeçemezsiniz,atamazsınız satamazsınız...sizden güçlüsü yoktur hayatta gece olsun gündüz olsun,nerde nasıl olursanız olun ...eğer soruya bir katkım olduysa ne mutlu bana...ben bu yazıyı ilk defa bugün okuyorum.20.ağustos.2010 yazıyoruz.üstümüze gelen karanliğı ne yapacağız sorusuna ben şöyle cavap vermek istiyorum. karanlık sizi hangi pozisyonda,hangi koordinatlarda hangi fiziki ve ruhi durumda hangi yaşta yakalamışsa yapacaklarınız ona göre değişir.doğu toplumlarında çoğunlukla karanlık ve uzun gecelerde eğer başınızın üstünde bir dam varsa ve erzak deponuz doluysa,yakacak tedarikiniz tamamsa masallar anlatılır.anılar tazelenir,geçmiş güzel günler varsa yad edilir.ölmüşler konuşulur…uzun uzun uyunur,bol bol rüya görülür,çiftleşilir mümkünse.sokakta yakalanmışsanız karanlığa,düz yolda iseniz sürüne sürüne sığınacak bir kovuk ararsınız,bulursanız sığınır,beklersiniz.merdivenli bir yerde,yokuş tepe bir arazide iseniz,olduğunuz yerde kıpırdamadan oturur beklersiniz..denizde iseniz.akıntıya bırakırsınız kendinizi.uçar halde iseniz çakılmanız mukadderdir.istatistiki tecrübelere göre er veya geç karanlijk yerini aydınlığa bırakıyor…karanlıktan arta kalan ne varsa insanlar onunla yaşamayı sürdürüyorlar bir şekilde.mükemmel diye birşey yok.anlam diye birşey yok.amaç yok,fail yok,gerçek yok…bir devr-i daimdir sürüp gidiyor,geceler gündüzleri,gündüzler geceleri,doğumlar ölümleri ölümler doğumları takip edip gidiyor…en karanlık gece diye insanlığın hatırladığı bir gece var.bir auschwitz gecesi.öyle bir geceymiş ki ölmeyip sağ çıkanlar vede o gecenin şafağında o mahalli gözleriyle görenlerden bazıları artık allah bir daha insanların yüzüne bakamaz demişler,ama bakıyor hala ve bazılarına yine yürü ya kulum diyor onlar da yürüyorlar…bazıları artık bir daha hiçbir dilde hele hele almancada şiir yazılamaz demişler…yazılıyor hemde şakır şakır…hayat böyle birşey,kendine gem vurmaya kalkan herşeyi her fikri ezip,yıkıp geçiyor ve yoluna gidiyor.ben yaşlı,hasta bir insanım.kendim için beklentilerim 3 gün yatak 4. gün toprak ile kısıtlıdır.önümüzde yayılan geceden sağ çıkma ihtimalim yok denecek kadar azdır.bu gecenin kenarında durmuş ve üstlerine gelen karanlığı dehşetle izleyen ve onu atlatma ihtimali yüksek olanlara aziz paul’un şu cümlesini hatırlatmak isterim;”bilinmezlerle dolu görünen bu karanlık camın ardında inancın yanında umut ve aşk da vardır ve içlerinde en güçlü olan aşk’dır”…bana en büyük destek veren cümlelerin başında geliyor bu cümle…inancınızı kaybedebilirsiniz umudunuzu kaybedebilirsiniz çünkü bunlar kazanılan,üretilen,türetilen ve tüketilen şeylerdir kaybedilebilirler de…varsalar iyi olur ama yoksalar yok olmazsınız ama aşk eğer bunu bir kere içinizde hissetmiş iseniz bitti…artık o sizi hiç terketmez,siz ondan vazgeçemezsiniz,atamazsınız satamazsınız…sizden güçlüsü yoktur hayatta gece olsun gündüz olsun,nerde nasıl olursanız olun …eğer soruya bir katkım olduysa ne mutlu bana…
]]>