“Osmanlı Cumhuriyeti” filmini gördükten sonra aklıma geldi. Acaba Türkiye’nin “Casablanca’sı” yapılabilir mi? Bir “Ergenekon” filmi düşünün, yalnız Türkiye’yi değil bölgeyi, dünyadaki çatışmaları, insanlığı, gücü, kavgayı, demokrasiyi ve faşizmi anlatırcasına…
- Humphrey Bogard Casablanca’da gönlü, aklı, ruhu faşizme karşı direnişçilerin yanında olan sessiz bir antiemperyalistti… Ve yapması gerekeni yaptı…

Türkiye Cumhuriyeti Devleti, fethullahçı organizasyonla ilgili savunma mekanizmasını bir an önce harekete geçirmek zorundadır. Bu organizasyon, kabul edilebilir inanç ve fikir özgürlüğü sınırlarını çoktan aşmış; laik hukuk sistemimizi ve de Anayasal düzenimizi yıkma noktasına gelmiştir. Özetle kaydetmek gerekirse, eğitim ve teknolojiye yatırım yaparak adım adım devleti elegeçirmeye çalışan fethullahçı organizasyon, mevcut kadrosu ve ekonomik-siyasal ve de dış destek-propaganda gücüyle Cumhuriyet Tarihimizin gelmiş-geçmiş en tehlikeli örgütüdür. İşte başlangıç için, devletin yetkili makamlarına bu cürüm teşekkülünün dağıtılması için bazı somut öneriler:

ORGANİZE SUÇLAR VE FETHULLAHÇILAR
Kırım Dergisinde yayınlanan “Fethullahçı İhaneti”(1) başlıklı yazının hemen ardından başlayan gelişmeler, Türkiye’deki ve A.B.D.’ndeki şeriatçı dayanışmanın boyutlarını da gözler önüne serdi. Fethullahçısı, ışıkçısı, yeni asyacısı ile seriatçıların önemli bir bölümü, “ataları Said-i Kürdi ile Hocaefendilerine (!) hakaret edildiği, dil uzatıldığı” gerekçesiyle ilk kez açık olarak maskelerini indirdiler ve gerçek yüzlerini ortaya koydular. Görünen yüz, asla ve asla “Türk”ün yüzü değildi!.. Türk’e ve Türklüğe de alenen saldıran bu iğrenç yüzü sahiplenenlerin sayısı -gerek Basında ve gerekse internette- hiç de az değildi.

FETHULLAHÇILARIN SON GÜÇ DENEMESİ
Cemaate dahil kaynaklara göre, cemaatin “can düşmanı” ilan edilen kişiler için Kasım 2000′in ilk günlerinden itibaren başlatılan kapsamlı bir soruşturma el’an sürdürülmektedir. Hazırlanmakta olan kişisel dosyaların teknik danışmanlığını ise, cemaate bağlı istihbaratçılar yapmaktadır. Hedef isimlere ait her türlü bilgi -dedikodu ya da anekdot niteliğindeki bilgilerden yargı kararlarına kadar- toplanmakta; varsa zaafları, zayıf noktaları saptanmakta; hiçbir somut bilgi ve belgeye ulaşılamadığında ise, fabrikasyon haberler -ileride kullanılmak üzere- üretimine başvurulmaktadır.
Tüm bu hazırlıkların sonucunu görmek için düğmeye basıldığında ilk hedef belli olmuştur: Çağdaş Eğitim Vakfı Başkanı ve Sivil Toplum …

Fethullahçıların son iki yıl zarfında başlarına gelen tüm olumsuzluklardan sorumlu tuttukları -biri TSK kökenli- beş “can düşmanı” için taşeron peşinde olduklarını hiç bileniniz var mıydı?!. Dahası, önce Ülkü Ocakları vasıtasıyla bu beş “can düşmanı”nın korkutularak pasifize edilmesi talebini içeren girişimlerin sözkonusu olduğunu; ancak Devlet Bahçeli’nin cemaate ve diğer şeriatçı yapılanmalara mesafeli davranışı nedeniyle olumlu yanıt alınamadığını kaç kişi bilir?!. Keza, cemaate bağlı emniyetçilerin devreye girmesi önerisinin riski nedeniyle geri çevrildiğini?!. Ve en önemlisi de “tedbir merhalesi”ndeki fethullahçıların, tedbiri bir kenara bırakarak hizbullahçılara müstakbel taşeron olarak yeşil ışık yaktıklarını?!.

Gazetemizin Çarşamba günkü manşeti “İHL’ye AB Programı” idi.
Konu, AB eğitim programları olan Lonardo da Vinci ve Comenius programlarının İmam Hatip Liselerinin müfredatının şekillendirilmesinde temel olacağıydı.
Milli Eğitim Bakanlığı Din Öğretimi Genel Müdürü İrfan Aycan, bu programlarla kültürlerarası diyalog çalışmalarının desteklendiğini ifade etmişti. Yine bu programlarla din öğretimi açısından eğitim kalitesinin artırılması hedefleniyormuş.

Nuri Bilge Ceylan, bu sefer üzerinde smokin var, Cannes Film Festivali’nde en iyi yönetmen ödülünü alıyor ve diyor ki “Yalnız ve güzel ülkeme.” Ceylan’ın hiçbir politik çıkışını, hiçbir tartışmada yer alışını hatırlamıyoruz. Siyasi konularda fikir belirten, yabancı gazetecilere demeçler verip onların iştahını kabartan biri değil. Türkiye’de de medyanın çok uzağında.

Banu Avar’ın “Sınırlar Arasında” adlı TRT’de yayınlanan başarılı bir programı vardı. Avar, geçtiğimiz yıllarda Nobel ödüllerinin dağıtımında siyasi ve emperyal güdülerin önemine dikkat çeken bir program yapmıştı. Bu program İsveç’tekilerden daha çok yerli sömürge kafalıları rahatsız etmiş olacak ki, Banu Avar’a karşı büyük bir kampanya başlattılar. Banu Avar nasıl olur da Nobel ödüllerinin zaman zaman emperyalist/siyasi bir araç olarak kullanıldığını iddia ederdi? Derhal düğmeye basıldı: Bitirin şunu!
Sınırlar Arasında Kaldırılıyor!

Anlamıyorsunuz:
 
AKP kendi rejimini kuruyor.
 
Bu bir karşı devrimdir.
 
Bizim medyada yer alan ve uzun uzun tartışılan, eleştirilen, yakınılan, devlete yakışmadığı söylenen, bir sürü patırtı kopartılan her şey vardır bunun içinde.
 
Devlette türbandan en az üç çocuğa… İçki yasağından kadrolaşmalara… Yazarların-çizerlerin sabaha karşı yataklarından alınmalarından generallerin sindirilmesine kadar…

Şöyle sunmuşlardı; “Rumlar ikna oldu!” Bu mütareke matbuatının KKTC’nin elden çıkışı ile ilgi atılan büyük adımı gizleme başlığı idi!..
Bir aldatmaca daha vardı…
Avrupa Parlamentosu, “Rapor” sunarak saldırdı ve bu saldırı da aynı çerçevede süslenerek şöyle sunuldu…
“Türkiye raporu dengeli…”